Italië
Italië naar Slovenië
06 / Apr / 2010
Omdat we niet het risico wilde lopen om weer aangehouden te worden door de Franse politie om de auto te wegen (in de buurt bij Nice) hebben we de route genomen langs de Franse Riviera. Mooie route maar het maakte de reis ruim 2 uur langer. 600km te rijden gisteren is uiteindelijk een dag van 12 uur geworden (met de pauzes inbegrepen). De camping was mooi een aan het meer van Iseo gelegen. Met sneeuw op de borgtoppen rondom was de morgen koud. Een hete douche en een sterke koffie en we waren weer op weg naar Slovenië waar we vanavond op een camping in Ljubjana slapen. De trein (ofzo) de iedere 30 minuten voorbij komt houdt ons waarschijnlijk wel de hele nacht wakker.
Frankrijk, we zijn weer onderweg
05 / Apr / 2010
We zijn weer onderweg na ongeveer 4 weken in Frankrijk te zijn geweest. Omdat we Libië niet in konden terwijl we in Tunesië waren zijn we terug gegaan naar Frankrijk om de route door het Midden Oosten te plannen en visas aan te vragen. Tijdens ons verblijf in Frankrijk kwamen we erachter dat we de meeste visa onderweg of aan de grens kunnen krijgen - zie de route pagina voor onze nieuwe route.
Djerba eiland en terug naar Europa
01 / Mar / 2010
We maken het beste van onze laatste dagen in Tunesië en zetten onze tent op aan de westkust van het eiland Djerba voor de kust van Tunesië. De oostkust bestaat uit hotelcomplexen en meer van wat we niet zoeken. Natuurlijk komen we de Duitsers tegen die we voor het eerst ontmoetten in Ksar Douiret (zij waren waarschijnlijk weer door de Italianen geadviseerd), we parkeren de auto achter een duin en zetten onze tent op op het strand. We voelen ons in niemandsland. Alles wat we om ons heen zien zijn een paar palmbomen en de Middellandse zee met een mooie zonsondergang. We zetten de stoelen buiten, een paar chippies op tafel, de drankjes en genieten van de omgeving voor de komende 2 dagen.
Vroeg in de morgen worden we wakker van het tij en denken dat de auto in het water staat. De zee klinkt zo dichtbij dat we rechtop in bed zitten en allebei naar buiten kijken om te checken of we onze reddingsvesten moeten pakken. De kust is veilig en we gaan weer slapen. Wanneer we een paar uur later wakker worden staren de lokale vrouwen die op het strand aan het vissen zijn ons aan als we uit de tent klimmen. Koffie, een boek en de zee is alles wat we nodig hebben om de dag door te komen. Wat is het leven toch goed!
27 Februari brengen we de nacht door op Samaris camping, Hammermet, ongeveer 60km van Tunis. We vullen de dieseltanks (diesel is veel goedkoper in Tunesië) en zien dat de radiateur lekt....halen we de ferry wel? Een schroevendraaier om een ring aan te draaien en 60km later rijden we de haven van Tunis binnen. We regelen de papieren weer voor de overtocht en brengen de volgende 2 uur door met wachten op het boarden van de ferry terug naar Genova, Italië. Goodbye Tunisia, hello again Italy. We hopen dat we alle visas snel kunnen regelen, voor het Midden Oosten, deze keer.
Vroeg in de morgen worden we wakker van het tij en denken dat de auto in het water staat. De zee klinkt zo dichtbij dat we rechtop in bed zitten en allebei naar buiten kijken om te checken of we onze reddingsvesten moeten pakken. De kust is veilig en we gaan weer slapen. Wanneer we een paar uur later wakker worden staren de lokale vrouwen die op het strand aan het vissen zijn ons aan als we uit de tent klimmen. Koffie, een boek en de zee is alles wat we nodig hebben om de dag door te komen. Wat is het leven toch goed!
27 Februari brengen we de nacht door op Samaris camping, Hammermet, ongeveer 60km van Tunis. We vullen de dieseltanks (diesel is veel goedkoper in Tunesië) en zien dat de radiateur lekt....halen we de ferry wel? Een schroevendraaier om een ring aan te draaien en 60km later rijden we de haven van Tunis binnen. We regelen de papieren weer voor de overtocht en brengen de volgende 2 uur door met wachten op het boarden van de ferry terug naar Genova, Italië. Goodbye Tunisia, hello again Italy. We hopen dat we alle visas snel kunnen regelen, voor het Midden Oosten, deze keer.
Goodbye Italië, hello Tunesië
23 / Feb / 2010
20 februari, 5 uur in de ochtend gaat de wekker. Een paar minuten later, een snelle douche, en we pakken de auto in. Het is de dag dat we de ferry in Italië nemen naar Tunesië en eindelijk het Afrikaanse continent binnengaan, er vanuit gaande dat we geen problemen hebben onderweg of met de douane in Tunesië. Gedag zeggen van Val's broer en zijn vriendin is emotioneel zoals verwacht. We rijden in de richting van Genova, Italië. Bijna aangekomen in Italië worden we door de politie van de weg gehaald...wat doen we verkeerd? We rijden niet te snel (simpel niet mogelijk met de Toyota) en alle lichten werken naar behoren. "Rij de auto een beetje naar voren, ik ga de auto wegen". Ok denken we, dat is geen probleem. Onze auto is ok, maar we zijn niet helemaal zeker van het gewicht. We hebben nooit het gewicht gecheckt van de Toyota nadat we 'm hebben ingepakt. "Papieren alsjeblieft" zegt de politie agent. Hij heeft een serieuze blik in z'n ogen en checkt het weegapparaat en zegt "Sorry maar het gewicht van de auto is 3,400 kg en de autopapieren geven aan dat het maximale gewicht 3.035 kilo mag zijn". Dit kan een probleem worden denken we, maar we zijn niet helemaal zeker. Glimlachen en verbaasd kijken. Ons rijbewijs geeft immers aan dat we een auto mogen besturen met een gewicht van 3,500kg. "Waar gaan jullie naartoe?" vraagt de politie agent. "Wij zijn op weg naar Kaapstad, Zuid Afrika, meneer". Grote glimlach op z'n gezicht en hij laat ons gaan. Geen bekeuring!
We bereiken de haven van Genova, Italië rond 12:00 uur zoals gepland en beginnen de papieren te regelen. We zijn in Italië dus dit kan wel even duren. Ze zijn niet zo georganiseerd als in Nederland en dit is een mooie manier om ons in de stemming te brengen voor de bureaucratie waar we mee te maken gaan krijgen in Afrika. Na ongeveer een uur gewacht te hebben krijgen we de stempels en kunnen we de auto in de ferry parkeren. We checken in in onze cabin in na ongeveer 40 minuten zijn we onderweg. De ferry beweegt en Afrika komt dichterbij. 2 Uur later is Barry op zoek naar de scheepsdokter! We hebben alle medicijnen bij ons die je maar kan bedenken in de auto maar de garage is afgesloten tijdens de overtocht. Val wordt groener en groener en is echt zeeziek aan het worden - 22 uur te gaan! We hebben pillen nodig om hier vanaf te komen. 3 Uur en 2 pillen later begint Val er weer normaal uit te zien. Na een snelle hap duiken we ons bed in, wetende dat we in Tunesië wakker worden (als we tot 3 uur 's middags slapen).
De Italiaanse douane was funny maar niet zo funny als de douane in Tunesië. Stempels verzamelen van ongeveer alle ambtenaren die je zag is zo ongeveer de manier om de auto door de douane te krijgen. We verwarren ze een beetje, verzamelen wat stempels en rijden weg zonder de 4x4 te controleren of doorzocht te hebben. Mazzel, wij zijn weg en op zoek naar een slaapplaats. Geld halen we uit een pinautomaat bij een Shell station en om ongeveer 6 uur in de middag op de 21ste parkeren we de auto onder een boom op de camping Samaris in Hammamet, zo'n 70km ten zuiden van Tunis. Het is een beetje koud (15 graden) en we zijn lui, dus slapen we de eerste nacht in de Toyota.
Het plan voor Tunesië is simpel: de grens van Libië bereiken. Omdat het maar 600km is, kunnen we het rustig aan doen en bekijken de kaart even. We gaan naar Sfax en bereiken het al vroeg in de middag, dus besluiten we door te rijden naar Gabes. Eindelijk in Gabes gaan we op zoek naar de camping die in de GPS stond. We zien de stad ongeveer vanuit elke hoek, rijden 4x door de markt (souk), vragen veel politie agenten en hotels in de buurt, maar niemand heeft een idee waar de camping is. Wat doen we? Blijven en ons ongemakkelijk voelen of doorrijden naar de volgende stad in het donker? Voordat we vertrokken vanuit Nederland spraken we af om niet te blijven als we ons ongemakkelijk voelden of om door te rijden in het donker. We bevinden ons in een dilemma. We rijden door naar de volgende stad in het donker. De naam van het stadje: Medenine, ongeveer 70km.
Terwijl we tegenliggers ontwijken door al onze voorlampen aan te zetten als ze op onze weghelft rijden, bereiken we Medenine uitgeput en op zoek naar een slaapplaats. Elk beetje acceptabele slaapplaats is prima voor vannacht. We zien het woord hotel in neonletters en checken in. We zijn veilig en hebben een lekker bed en douche en als bonus een internet verbinding. We kunnen emails checken en de website updaten. Oh ja, pa en ma, de rest van de trip zullen we beter plannen, geen paniek!
Het is nu de 23ste en we plannen om de woestijn in te rijden naar Tataouine en Chenini voor de komende 2 dagen. We hebben nog steeds geen visa voor Libya!!! Met een beetje geluk krijgen we het op tijd (as donderdag willen we Libië in). De gids is geboekt en de meeting point is bepaald. Alles wat we nog nodig hebben is dat Libya z'n grenzen weer opent voor Europeanen...
We bereiken de haven van Genova, Italië rond 12:00 uur zoals gepland en beginnen de papieren te regelen. We zijn in Italië dus dit kan wel even duren. Ze zijn niet zo georganiseerd als in Nederland en dit is een mooie manier om ons in de stemming te brengen voor de bureaucratie waar we mee te maken gaan krijgen in Afrika. Na ongeveer een uur gewacht te hebben krijgen we de stempels en kunnen we de auto in de ferry parkeren. We checken in in onze cabin in na ongeveer 40 minuten zijn we onderweg. De ferry beweegt en Afrika komt dichterbij. 2 Uur later is Barry op zoek naar de scheepsdokter! We hebben alle medicijnen bij ons die je maar kan bedenken in de auto maar de garage is afgesloten tijdens de overtocht. Val wordt groener en groener en is echt zeeziek aan het worden - 22 uur te gaan! We hebben pillen nodig om hier vanaf te komen. 3 Uur en 2 pillen later begint Val er weer normaal uit te zien. Na een snelle hap duiken we ons bed in, wetende dat we in Tunesië wakker worden (als we tot 3 uur 's middags slapen).
De Italiaanse douane was funny maar niet zo funny als de douane in Tunesië. Stempels verzamelen van ongeveer alle ambtenaren die je zag is zo ongeveer de manier om de auto door de douane te krijgen. We verwarren ze een beetje, verzamelen wat stempels en rijden weg zonder de 4x4 te controleren of doorzocht te hebben. Mazzel, wij zijn weg en op zoek naar een slaapplaats. Geld halen we uit een pinautomaat bij een Shell station en om ongeveer 6 uur in de middag op de 21ste parkeren we de auto onder een boom op de camping Samaris in Hammamet, zo'n 70km ten zuiden van Tunis. Het is een beetje koud (15 graden) en we zijn lui, dus slapen we de eerste nacht in de Toyota.
Het plan voor Tunesië is simpel: de grens van Libië bereiken. Omdat het maar 600km is, kunnen we het rustig aan doen en bekijken de kaart even. We gaan naar Sfax en bereiken het al vroeg in de middag, dus besluiten we door te rijden naar Gabes. Eindelijk in Gabes gaan we op zoek naar de camping die in de GPS stond. We zien de stad ongeveer vanuit elke hoek, rijden 4x door de markt (souk), vragen veel politie agenten en hotels in de buurt, maar niemand heeft een idee waar de camping is. Wat doen we? Blijven en ons ongemakkelijk voelen of doorrijden naar de volgende stad in het donker? Voordat we vertrokken vanuit Nederland spraken we af om niet te blijven als we ons ongemakkelijk voelden of om door te rijden in het donker. We bevinden ons in een dilemma. We rijden door naar de volgende stad in het donker. De naam van het stadje: Medenine, ongeveer 70km.
Terwijl we tegenliggers ontwijken door al onze voorlampen aan te zetten als ze op onze weghelft rijden, bereiken we Medenine uitgeput en op zoek naar een slaapplaats. Elk beetje acceptabele slaapplaats is prima voor vannacht. We zien het woord hotel in neonletters en checken in. We zijn veilig en hebben een lekker bed en douche en als bonus een internet verbinding. We kunnen emails checken en de website updaten. Oh ja, pa en ma, de rest van de trip zullen we beter plannen, geen paniek!
Het is nu de 23ste en we plannen om de woestijn in te rijden naar Tataouine en Chenini voor de komende 2 dagen. We hebben nog steeds geen visa voor Libya!!! Met een beetje geluk krijgen we het op tijd (as donderdag willen we Libië in). De gids is geboekt en de meeting point is bepaald. Alles wat we nog nodig hebben is dat Libya z'n grenzen weer opent voor Europeanen...