Jordanië
De magie van Petra om 6:00 uur
05 / May / 2010
Na een paar dagen aan de Dode Zee - drijvend als een luchtbel in de zee doordrenkt met zout en mineralen, is altijd een grappige ervaring - komen we eindelijk aan in Petra. Stoor je niet aan alle bussen geparkeerd bij de ingang want je hebt de neiging om weg te rennen! Wij gaan Petra in om 6 uur de volgende morgen, net na openingstijd, om van een rustige en eenzame wandeling te genieten door de Siq (een 1,2km lange kloof) die uitmunt bij de Treasury, 43m hoog en uitgehakt uit IJzer rijk zandsteen. Petra is absoluut een unieke plek waar je niet anders kan dan je inbeelden hoe het leven geweest moest zijn in de 3de eeuw voor Christus. De locatie is groot genoeg om er uren rond te lopen, zo niet dagen en dus is het slim om vroeg in de ochtend te beginnen (ook om de hitte voor te zijn). Naar de High Place of Sacrafice klimmen zorgt voor een lange en redelijk uitputtende hike over uit de rots gehakte treden, maar het uitzicht over de Petra vallei maakt het meer dan waard. De magie van deze plek maakt Petra een van onze favoriete sinds we op reis zijn.
Het enige nadeel van Petra is de entree prijs: 33€ per persoon tegenwoordig, maar in November 2010 gaat een entree kaartje 55 euro kosten of zelfs 90 euro als je Jordanië maar voor een dag bezoekt. Het lijkt ons dat sinds Petra op de lijst staat van de 7 wereldwonderen ze helaas ongelooflijke entree prijzen kunnen vragen.
Na ongeveer 60km naar het zuiden zijn we bij de Wadi Rum woestijn. We stoppen bij het bezoekers centrum (nutteloos zoals gewoonlijk!), en rijden door het kleine plaatsje Rum voordat we aan de tracks in het zand beginnen. Onverwachts stoppen we voordat we het zand in rijden. Een kleine twijfeling over hoe om te gaan met het woestijn-rijden. We doen er ongeveer 10 minuten over om onze gedachten op een rij te krijgen, zetten de 4x4 aan, laten de banden een beetje leeglopen en rijden de bloedhete woestijn in. Het eerste gedeelte is een soort van snelweg en wirwar van zand tracks die allemaal een andere kant uitgaan. Snel genoeg worden de tracks minder en ervaren we hoe het is om echt off-road te rijden. Barry past vrij snel z'n rijstijl aan aan de zandduinen, terwijl Val haar best doet om de GPS bij te houden en aanwijzingen geeft aan de piloot. Een leuke ervaring voor 3 dagen, we wild kamperen waar we willen en rijden in het rond om de omgeving te verkennen en zoveel mogelijk verschillende landschappen te zien die de onwijze woestijn van L.E. Laurence te bieden heeft. Terwijl we ons zekerder beginnen te voelen in het woestijn rijden suist er een maf idee door ons hoofd op de laatste dag: laten we verder naar het zuiden rijden door de woestijn om zo Aqaba te bereiken. Wat we niet voorzien hebben wanneer we dit plan smeden is de enorme bergkammen die er liggen en onze oversteek onmogelijk maken. Na 3 uur neemt gezond verstand het over en geven we het idee op en draaien om, om via ons net gereden track terug te rijden naar ons laatste kamp. Zo zie je maar, iedere dag leer je wat!
Aan het eind van ons verblijf in het Midden Oosten vinden we Jordanië te duur. Je kan duidelijk zien dat Jordanië slachtoffer is geworden van haar eigen succes: massa tourisme heeft een neven effect van prijzen die stijgen en de echtheid van alles dat daalt. Dat gezegd, de plekken/ruïnes etc zijn prachtig en de moeite waard om te zien maar een paar vuilnisbakken hier en daar zou geen kwaad kunnen. Je ziet overal afval. De prijzen in de laatste Lonely Planet (May 2009) moeten trouwens met 50% worden verhoogd om een redelijk beeld te krijgen van de werkelijke prijzen. Bus tourisme is populair in Jordanië en het lijkt wel alsof je als "single" reiziger minder welkom bent dan in Syrië bijvoorbeeld.
Het enige nadeel van Petra is de entree prijs: 33€ per persoon tegenwoordig, maar in November 2010 gaat een entree kaartje 55 euro kosten of zelfs 90 euro als je Jordanië maar voor een dag bezoekt. Het lijkt ons dat sinds Petra op de lijst staat van de 7 wereldwonderen ze helaas ongelooflijke entree prijzen kunnen vragen.
Na ongeveer 60km naar het zuiden zijn we bij de Wadi Rum woestijn. We stoppen bij het bezoekers centrum (nutteloos zoals gewoonlijk!), en rijden door het kleine plaatsje Rum voordat we aan de tracks in het zand beginnen. Onverwachts stoppen we voordat we het zand in rijden. Een kleine twijfeling over hoe om te gaan met het woestijn-rijden. We doen er ongeveer 10 minuten over om onze gedachten op een rij te krijgen, zetten de 4x4 aan, laten de banden een beetje leeglopen en rijden de bloedhete woestijn in. Het eerste gedeelte is een soort van snelweg en wirwar van zand tracks die allemaal een andere kant uitgaan. Snel genoeg worden de tracks minder en ervaren we hoe het is om echt off-road te rijden. Barry past vrij snel z'n rijstijl aan aan de zandduinen, terwijl Val haar best doet om de GPS bij te houden en aanwijzingen geeft aan de piloot. Een leuke ervaring voor 3 dagen, we wild kamperen waar we willen en rijden in het rond om de omgeving te verkennen en zoveel mogelijk verschillende landschappen te zien die de onwijze woestijn van L.E. Laurence te bieden heeft. Terwijl we ons zekerder beginnen te voelen in het woestijn rijden suist er een maf idee door ons hoofd op de laatste dag: laten we verder naar het zuiden rijden door de woestijn om zo Aqaba te bereiken. Wat we niet voorzien hebben wanneer we dit plan smeden is de enorme bergkammen die er liggen en onze oversteek onmogelijk maken. Na 3 uur neemt gezond verstand het over en geven we het idee op en draaien om, om via ons net gereden track terug te rijden naar ons laatste kamp. Zo zie je maar, iedere dag leer je wat!
Aan het eind van ons verblijf in het Midden Oosten vinden we Jordanië te duur. Je kan duidelijk zien dat Jordanië slachtoffer is geworden van haar eigen succes: massa tourisme heeft een neven effect van prijzen die stijgen en de echtheid van alles dat daalt. Dat gezegd, de plekken/ruïnes etc zijn prachtig en de moeite waard om te zien maar een paar vuilnisbakken hier en daar zou geen kwaad kunnen. Je ziet overal afval. De prijzen in de laatste Lonely Planet (May 2009) moeten trouwens met 50% worden verhoogd om een redelijk beeld te krijgen van de werkelijke prijzen. Bus tourisme is populair in Jordanië en het lijkt wel alsof je als "single" reiziger minder welkom bent dan in Syrië bijvoorbeeld.
Ahlan wa sahlan! - Welkom in Jordanië!
25 / Apr / 2010
Na een paar dagen in Crac des Chevaliers zijn we klaar voor de woestijn en worden we warm verwelkomt in Palmyra, centraal Syrië. Abu Omar's vriend verwachtte ons en we ontmoeten hem bij de deur van het hotel. Terwijl we inchecken krijgen we thee aangeboden en wordt er snel lunch voor ons gemaakt omdat we er blijkbaar hongerig uitzien. Met een volle maag en de bagage in onze kamer springen we in de auto en gaan een kijkje nemen bij de Citadel om van het uitzicht te genieten voor zonsondergang. Terwijl de zon onder gaat, lopen we door de ruïnes die mooi gekleurd zijn door het warme licht - een echte aanrader. De ruïnes zijn van Romeinse tijd en als je er doorheen loopt kun je je voorstellen hoe Palmyra (Stad van de Palmen) geweest moet zijn, een lange tijd geleden. Het was de tijd van de karavanen reizend tussen de Middellandse zee, Verre Oosten en Arabië.
Bij het ontbijt de volgende morgen ontmoeten we een apart stel. John is 74 en Mora is 80. Zij is geboren in Zuid-Afrika, heeft gewoond in Malawi en ondanks dat ze al 30 jaar weer terug is in Engeland blijft ze de wereld bereizen met lokaal transport. Geloof het of niet maar dit stel reist door Syrië en Jordanië met de lokale bussen en vinden hun weg door alle ervaringen vergaard tijden hun reizen door de hele wereld.
Het advies volgend van een Franse zakenman, die een jaar vrijwilligerswerk doet in Syrië met de Jezuïeten, duiken we dieper de woestijn in en bereiken we het klooster St Moses the Ethiopian in Mar Musa. Het klooster is uit de 6e eeuw en ligt verborgen in de bergen en tot onze verbazing middenin een militaire zone waar het leger traint, er tanks staan en er gevechtsvliegtuigen overvliegen. Worden we in de gaten gehouden of moeten we ons gewoon ontspannen?
De Umayyad Moskee in Damascus is absoluut meer dan een paar uur van je dag waard. Het is zo mooi en heeft een lange geschiedenis. Het is een van de heiligste in de Islamitische wereld. Valerie kan ervaren hoe het is om een Moslim vrouw te zijn en moet een jurk dragen om zich helemaal te bedekken (van hoofd tot teen) om de moskee binnen te komen. Aan het eind van ons bezoek worden we verrast door een Syrisch meisje dat van Val een foto wil nemen (zo "brutaal" zijn ze normaal niet). Voordat we het in de gaten hebben willen meer mensen met ons op de foto. De mix van mensen rondom de moskee is enorm. Er zijn mensen uit Iraq, Iran Saudi Arabië, van de meest conservatieve geklede mensen (vrouwen compleet bedekt inclusief hun gelaat) tot de westerse moderne manier van kleden. Er zijn verscheidene toeristische routes die je kan lopen door de stad maar wij hebben gewoon rondgelopen en "verdwaalden". Op deze manier kom je op plekken die je anders simpelweg niet te zien krijgt. We zijn gek op de authenticiteit en variëteit van Damascus, met recht een wereldstad.
Het binnengaan van Jordanië is bijna makkelijker dan wegkomen uit Syrië, tenminste zo hebben wij het ervaren. Voordat we de nodige stempels in Jordanië verzamelen wordt de auto eerst zorgvuldig bekeken, de onderkant wel te verstaan. Daarna het gebruikelijke: geld wisselen, verzekering regelen voor de auto, auto "importeren" (stempelen van de Carnet de Passage) en onze visas en weg zijn we.
De eerste paar dingen die ons opvallen in Jordanië zijn dat de mensen veel langzamer rijden, meer defensief, en ze zijn gek op drempels. Onderweg naar Jerash stuiteren we er over heel wat. We waren geneigd om de ruïnes over te slaan deze keer, je denkt snel dat als je er een hebt gezien dat je ze allemaal hebt gezien. Niets is minder waar. Deze grote locatie, we adviseren om deze niet midden op de dag te bezoeken zoals ons (+35 graden C), is verbazingwekkend en goed bewaard gebleven.
Wanneer we Amman binnenrijden door het centrum van de stad is het recht voor onze neus: de BURGER KING. Sinds de dag dat we uit Nederland vertrokken wilde Barry al een Whopper en heeft er tot Jordan op moeten wachten. Stel je de smaak voor van de beste burger en verdubbel het, zo goed smaakte die!
In Amman brengen we de nacht door in de Theodor Schneller School. Het motto van de school, gestart in 1860 door Johann Ludwig Schneller in Jeruzalem, is het leren leven met elkaar in vrede. Het instituut verwelkomt christen en moslim kinderen en leert ze om samen in harmonie te leven. De kinderen zijn vaak wezen, of komen van vluchtelingen families (de school staat aan de rand van een vluchtelingen kamp) of van gezinnen in moeilijke situaties . Veel van de kinderen zijn gebrandmerkt door de ervaringen met geweld. Lees meer over de school op de website: www.evs-online.org
Bij het ontbijt de volgende morgen ontmoeten we een apart stel. John is 74 en Mora is 80. Zij is geboren in Zuid-Afrika, heeft gewoond in Malawi en ondanks dat ze al 30 jaar weer terug is in Engeland blijft ze de wereld bereizen met lokaal transport. Geloof het of niet maar dit stel reist door Syrië en Jordanië met de lokale bussen en vinden hun weg door alle ervaringen vergaard tijden hun reizen door de hele wereld.
Het advies volgend van een Franse zakenman, die een jaar vrijwilligerswerk doet in Syrië met de Jezuïeten, duiken we dieper de woestijn in en bereiken we het klooster St Moses the Ethiopian in Mar Musa. Het klooster is uit de 6e eeuw en ligt verborgen in de bergen en tot onze verbazing middenin een militaire zone waar het leger traint, er tanks staan en er gevechtsvliegtuigen overvliegen. Worden we in de gaten gehouden of moeten we ons gewoon ontspannen?
De Umayyad Moskee in Damascus is absoluut meer dan een paar uur van je dag waard. Het is zo mooi en heeft een lange geschiedenis. Het is een van de heiligste in de Islamitische wereld. Valerie kan ervaren hoe het is om een Moslim vrouw te zijn en moet een jurk dragen om zich helemaal te bedekken (van hoofd tot teen) om de moskee binnen te komen. Aan het eind van ons bezoek worden we verrast door een Syrisch meisje dat van Val een foto wil nemen (zo "brutaal" zijn ze normaal niet). Voordat we het in de gaten hebben willen meer mensen met ons op de foto. De mix van mensen rondom de moskee is enorm. Er zijn mensen uit Iraq, Iran Saudi Arabië, van de meest conservatieve geklede mensen (vrouwen compleet bedekt inclusief hun gelaat) tot de westerse moderne manier van kleden. Er zijn verscheidene toeristische routes die je kan lopen door de stad maar wij hebben gewoon rondgelopen en "verdwaalden". Op deze manier kom je op plekken die je anders simpelweg niet te zien krijgt. We zijn gek op de authenticiteit en variëteit van Damascus, met recht een wereldstad.
Het binnengaan van Jordanië is bijna makkelijker dan wegkomen uit Syrië, tenminste zo hebben wij het ervaren. Voordat we de nodige stempels in Jordanië verzamelen wordt de auto eerst zorgvuldig bekeken, de onderkant wel te verstaan. Daarna het gebruikelijke: geld wisselen, verzekering regelen voor de auto, auto "importeren" (stempelen van de Carnet de Passage) en onze visas en weg zijn we.
De eerste paar dingen die ons opvallen in Jordanië zijn dat de mensen veel langzamer rijden, meer defensief, en ze zijn gek op drempels. Onderweg naar Jerash stuiteren we er over heel wat. We waren geneigd om de ruïnes over te slaan deze keer, je denkt snel dat als je er een hebt gezien dat je ze allemaal hebt gezien. Niets is minder waar. Deze grote locatie, we adviseren om deze niet midden op de dag te bezoeken zoals ons (+35 graden C), is verbazingwekkend en goed bewaard gebleven.
Wanneer we Amman binnenrijden door het centrum van de stad is het recht voor onze neus: de BURGER KING. Sinds de dag dat we uit Nederland vertrokken wilde Barry al een Whopper en heeft er tot Jordan op moeten wachten. Stel je de smaak voor van de beste burger en verdubbel het, zo goed smaakte die!
In Amman brengen we de nacht door in de Theodor Schneller School. Het motto van de school, gestart in 1860 door Johann Ludwig Schneller in Jeruzalem, is het leren leven met elkaar in vrede. Het instituut verwelkomt christen en moslim kinderen en leert ze om samen in harmonie te leven. De kinderen zijn vaak wezen, of komen van vluchtelingen families (de school staat aan de rand van een vluchtelingen kamp) of van gezinnen in moeilijke situaties . Veel van de kinderen zijn gebrandmerkt door de ervaringen met geweld. Lees meer over de school op de website: www.evs-online.org