Soedan
Ethiopië: yuyuyuyuyu
07 / Jun / 2010
De grensovergang met Ethiopië is er eentje om niet te vergeten en anders dan alle andere grensovergangen die we hebben meegemaakt tijdens de afgelopen maanden. Je gaat van modderhut naar modderhut en ontmoet mensen zonder uniform of ook maar enigszins lijkend op een beambte. Je krijgt een paar stempels, de carnet de passage wordt getekend en dat is het dan. De Bradt Travel Guide omschrijft het als een "one-horse outpost" en dat is het ook echt.
Na de grensovergang rijden we de bergen in tot ongeveer 2000m hoogte en zien de temperatuur zakken tot ongeveer 16 graden. We graven onze truien op voordat het echt te koud wordt. De weg door de bergen is goed en fijn om op te rijden maar helaas is deze niet gemaakt voor auto's. De weg is hier voor de koeien, geiten, kinderen en iedereen die van dorp naar dorp moet. De rijsnelheid daalt dan ook aanzienlijk maar dat geeft je wel de gelegenheid om van het mooie uitzicht te genieten. In het eerste dorpje waar we doorheen rijden worden we welkom geheten door de kinderen die op de auto af komen rennen en roepen 'yuyuyuyuyuyuyuyuyuyu' terwijl ze je met een grote glimlach uitzwaaien. Dit is zo de hele weg naar Gonder waar we bij de bank stoppen om geld te wisselen omdat de bank aan de grens gesloten is tussen 12 en 15:00 uur. Met wat geld op zak rijden we nog 65km over gravel naar Tim & Kim Village in Gorgora bij Lake Tana om een paar dagen te relaxen. Iedere morgen worden we wakker aan de rand van het meer waarin we een bad nemen en het delen met een hippo en de fish eagles. Het is een mooie plek om bij te tanken waar een jong Nederlands stel een community based project heeft opgezet.
Na de grensovergang rijden we de bergen in tot ongeveer 2000m hoogte en zien de temperatuur zakken tot ongeveer 16 graden. We graven onze truien op voordat het echt te koud wordt. De weg door de bergen is goed en fijn om op te rijden maar helaas is deze niet gemaakt voor auto's. De weg is hier voor de koeien, geiten, kinderen en iedereen die van dorp naar dorp moet. De rijsnelheid daalt dan ook aanzienlijk maar dat geeft je wel de gelegenheid om van het mooie uitzicht te genieten. In het eerste dorpje waar we doorheen rijden worden we welkom geheten door de kinderen die op de auto af komen rennen en roepen 'yuyuyuyuyuyuyuyuyuyu' terwijl ze je met een grote glimlach uitzwaaien. Dit is zo de hele weg naar Gonder waar we bij de bank stoppen om geld te wisselen omdat de bank aan de grens gesloten is tussen 12 en 15:00 uur. Met wat geld op zak rijden we nog 65km over gravel naar Tim & Kim Village in Gorgora bij Lake Tana om een paar dagen te relaxen. Iedere morgen worden we wakker aan de rand van het meer waarin we een bad nemen en het delen met een hippo en de fish eagles. Het is een mooie plek om bij te tanken waar een jong Nederlands stel een community based project heeft opgezet.
De andere kant van Soedan
02 / Jun / 2010
Wanneer we dichterbij Soedan komen, nog steeds in Egypte, kunnen we het niet laten dan te bedenken hoe het zal zijn als we er eenmaal zijn. Alles wat we van Soedan weten is hetgeen we in het nieuws zien over Darfur en dat is niet al te best. Op websites van andere reizigers hebben we gelezen dan de mensen van Soedan je hart kunnen veroveren in een oogwenk en je een andere kant van het land kunnen laten zien. Mensen die we onderweg tegenkomen vragen zich af of we wel door Soedan moeten reizen en of het er wel veilig is. Het is niet raar om hun vragende ogen te zien aangezien zij Soedan ook alleen maar kennen van wat er wordt uitgezonden tijdens het nieuws of wat er wordt geschreven in de kranten en tijdschriften. Hoe zal Soedan voor ons zijn?
Eenmaal in Soedan worden we ook positief verrast en zien een andere kant van het land. Na het verlaten van Wadi Halfa rijden we de Nubian woestijn in op zoek naar een Deffufa in Kerma. Een Deffufa is een gebouw gemaakt van modderstenen, 3500 jaar oud dat werd gebruikt voor begrafenis ceremonies in de tijd van het Kushite koninkrijk. Het gebouw zelf is een complete ruïne maar het geeft ons de gelegenheid om een hele vriendelijk familie te ontmoeten die ons de plek aanwijst via hun achtertuin. De vader stelt ons voor aan zijn vrouwen en vele kinderen (yep hij heeft meerdere vrouwen!). Engels wordt er niet gesproken maar het maakt niet uit voor de conversatie. Op de een of andere manier werden we heel welkom geheten en werd ons zelfs aangeboden om te overnachten in hun huis. We hebben dit soort ontmoetingen in bijna alle dorpjes die we aandoen in de Nubian en Bayuda woestijn.
In een ander dorpje, Abri, met typische modderhuizen omgeven met een grote muur, ontmoet Barry een paar kinderen die in de Nijl zwemmen. Ze zien er totaal onschuldig en lokaal uit, gewoon kinderen die lol hebben in de Nijl totdat een man even later verteld dat die kinderen uit Darfur komen en de tragedie daar zijn ontvlucht.
Aan het eind van de dag die weer eens heet en stoffig is, vinden we een plek om te kamperen onder een van de weinige bomen die zorgt voor een beetje schaduw. Voordat we de stoelen hebben neergezet om een koud drankje te drinken worden we omgeven door 8 mensen, een paar geiten en kamelen. Waar komen ze in hemelsnaam vandaan? Weer spreken we geen gemeenschappelijke taal maar delen een drankje met en en kletsen wat met onze handen en gebarentaal. De kinderen rennen weg met een fles water en we gaan allemaal weer onze eigen weg. Fantastisch!
De dag erna komen we aan bij de Meroe Piramides waar we willen overnachten maar worden verrast door een weer spektakel: een zandstorm en niet zo'n kleintje ook. Op het eerste gezicht lijkt het of het gaat regenen in de verte maar het wordt al snel duidelijk als we worden opgeslokt door het ronddraaiende zand en niets anders kunnen dan de auto langs de weg te parkeren. Langzaam klaart het op zodat we weer door kunnen rijden. We besluiten om door te rijden naar Khartoum om dat we niet echt een andere optie hebben. Deuren en ramen gesloten houden maakt niets uit, we vinden overal zand. In Khartoum zetten we onze tent op bij de Blue Nile Sailing Club. De zandstorm is gaan liggen, we kunnen weer relaxen.
Na een paar dagen in Khartoum rijden we oostwaarts richting Ethiopië. We zijn toe aan wat milder weer. De temperatuur overdag in Soedan is gemakkelijk 45 graden met uitschieters in de auto van 53. Het is er heet, stoffig en we hebben maar weinig douches gezien. Hoe dichter we bij Ethiopië komen hoe lager de temperatuur daalt en zelfs onder de 40 komt. Het is bijna koud.
Het oosten van Soedan brengt ook een ander landschap met zich mee vergeleken met het noorden waar we vandaan komen. Het is minder stoffig en heeft donkerdere meer vruchtbare aarde met veel koeien, grote groepen kamelen en overal landbouw. De modderhuizen maken langzaam plaats voor de typische Oost-Afrikaanse hutjes hetgeen je het gevoel geeft dat je dichter bij het echte Afrika komt. Naast de andere stijl van behuizing krijg je ook de indruk dat de mensen anders zijn hier. Behalve dat hun huid donkerder is, komen ze ook minder open/meer op hun hoede over wat betreft westerlingen.
Gebaseerd op ons korte bezoek en gelimiteerde ervaring in Soedan kunnen we zeggen dat het land absoluut niet verenigd is. We hebben maar een heel klein deel van dit grote land, het grootste in Afrika, gezien maar voelen nu al aan dat regio's in het land een sterke identiteit hebben en erg van elkaar verschillen, Khartoum is een wereld op zich, ver weg bij de rest van het land vandaan. De mensen van Soedan kunnen je inderdaad verrassen en je een andere kant van het land laten zien dan dat je ziet in het nieuws vandaag de dag.
Eenmaal in Soedan worden we ook positief verrast en zien een andere kant van het land. Na het verlaten van Wadi Halfa rijden we de Nubian woestijn in op zoek naar een Deffufa in Kerma. Een Deffufa is een gebouw gemaakt van modderstenen, 3500 jaar oud dat werd gebruikt voor begrafenis ceremonies in de tijd van het Kushite koninkrijk. Het gebouw zelf is een complete ruïne maar het geeft ons de gelegenheid om een hele vriendelijk familie te ontmoeten die ons de plek aanwijst via hun achtertuin. De vader stelt ons voor aan zijn vrouwen en vele kinderen (yep hij heeft meerdere vrouwen!). Engels wordt er niet gesproken maar het maakt niet uit voor de conversatie. Op de een of andere manier werden we heel welkom geheten en werd ons zelfs aangeboden om te overnachten in hun huis. We hebben dit soort ontmoetingen in bijna alle dorpjes die we aandoen in de Nubian en Bayuda woestijn.
In een ander dorpje, Abri, met typische modderhuizen omgeven met een grote muur, ontmoet Barry een paar kinderen die in de Nijl zwemmen. Ze zien er totaal onschuldig en lokaal uit, gewoon kinderen die lol hebben in de Nijl totdat een man even later verteld dat die kinderen uit Darfur komen en de tragedie daar zijn ontvlucht.
Aan het eind van de dag die weer eens heet en stoffig is, vinden we een plek om te kamperen onder een van de weinige bomen die zorgt voor een beetje schaduw. Voordat we de stoelen hebben neergezet om een koud drankje te drinken worden we omgeven door 8 mensen, een paar geiten en kamelen. Waar komen ze in hemelsnaam vandaan? Weer spreken we geen gemeenschappelijke taal maar delen een drankje met en en kletsen wat met onze handen en gebarentaal. De kinderen rennen weg met een fles water en we gaan allemaal weer onze eigen weg. Fantastisch!
De dag erna komen we aan bij de Meroe Piramides waar we willen overnachten maar worden verrast door een weer spektakel: een zandstorm en niet zo'n kleintje ook. Op het eerste gezicht lijkt het of het gaat regenen in de verte maar het wordt al snel duidelijk als we worden opgeslokt door het ronddraaiende zand en niets anders kunnen dan de auto langs de weg te parkeren. Langzaam klaart het op zodat we weer door kunnen rijden. We besluiten om door te rijden naar Khartoum om dat we niet echt een andere optie hebben. Deuren en ramen gesloten houden maakt niets uit, we vinden overal zand. In Khartoum zetten we onze tent op bij de Blue Nile Sailing Club. De zandstorm is gaan liggen, we kunnen weer relaxen.
Na een paar dagen in Khartoum rijden we oostwaarts richting Ethiopië. We zijn toe aan wat milder weer. De temperatuur overdag in Soedan is gemakkelijk 45 graden met uitschieters in de auto van 53. Het is er heet, stoffig en we hebben maar weinig douches gezien. Hoe dichter we bij Ethiopië komen hoe lager de temperatuur daalt en zelfs onder de 40 komt. Het is bijna koud.
Het oosten van Soedan brengt ook een ander landschap met zich mee vergeleken met het noorden waar we vandaan komen. Het is minder stoffig en heeft donkerdere meer vruchtbare aarde met veel koeien, grote groepen kamelen en overal landbouw. De modderhuizen maken langzaam plaats voor de typische Oost-Afrikaanse hutjes hetgeen je het gevoel geeft dat je dichter bij het echte Afrika komt. Naast de andere stijl van behuizing krijg je ook de indruk dat de mensen anders zijn hier. Behalve dat hun huid donkerder is, komen ze ook minder open/meer op hun hoede over wat betreft westerlingen.
Gebaseerd op ons korte bezoek en gelimiteerde ervaring in Soedan kunnen we zeggen dat het land absoluut niet verenigd is. We hebben maar een heel klein deel van dit grote land, het grootste in Afrika, gezien maar voelen nu al aan dat regio's in het land een sterke identiteit hebben en erg van elkaar verschillen, Khartoum is een wereld op zich, ver weg bij de rest van het land vandaan. De mensen van Soedan kunnen je inderdaad verrassen en je een andere kant van het land laten zien dan dat je ziet in het nieuws vandaag de dag.
Ferry naar Soedan
25 / May / 2010
In Aswan ontmoeten we de 4 jongens van Dustroads (Tom, Bram, Michel en Dirk) die dezelfde route reizen als ons alleen 2x zo snel. Samen met hen gaan we naar het ferry kantoor en doen een rondje door de stad om alle nodige papieren voor de oversteek naar Soedan te regelen. Op zondag rijden we met 3 auto's naar de haven en ontmoeten Baraka die ons helpt met de papierwinkel daar voordat we de auto's werkelijke op de duwboot kunnen laden. Vlak voordat we de auto's op de boot rijden bekijken we het dek iets nauwkeuriger en zien veel nieuwe 15cm lange stalen spijkers liggen. Even snel opruimen en dan rijden we de auto's voorzichtig op dek. Afscheid nemen van de auto voelt raar maar de Soedanese kapitein beloofd ons om goed voor de auto's te zorgen en zijn best te doen om zo snel mogelijk, misschien zelfs tegelijk met ons, aan te komen in Wadi Halfa, Soedan. Eenmaal terug in de stad genieten we nog eenmaal van het zwembad en doen nog wat laatste boodschapjes voordat we Egypte vaarwel zeggen.
Op maandagmorgen springen we met z'n allen in de taxi en ontmoeten Baraka nogmaals in de haven van Aswan om door de douane te gaan. Hij vertelde ons de dag ervoor dat de plek onder de reddingsboot aan boord van de ferry een goede plek voor de overtocht is omdat het ons de hele dag van schaduw voorziet. Hij heeft gelijk, het is inderdaad een goede plek want we blijken de komende 8 uur het laden van de ferry gade te slaan en vertrekken pas rond 7 uur 's avonds. We zien van alles aan boord gaan: complete thee sets, koelkasten, banken, etc. De nacht is lang en koud en zonder enig comfort behalve dan het slaapmatje dat Bram met ons deelde. Bedankt Bram. We worden vlak voordat we langs Abu Simbel varen rond 05:30 wakker terwijl er midden op dek, tussen alle bagage en sommige nog slapende mensen, ongeveer 50 moslims aan het bidden zijn.
We arriveren in Wadi Halfa rond middaguur, na 25 uur op een stalen dek te hebben gezeten - het strekken van onze benen voelt goed. Magdi Boshara, een eerlijke rechtdoorzee Soedanese fixer, ontmoet ons op de boot in het restaurant om het proces van immigratie te starten. We vechten ons een weg uit de ferry en gaan met een shuttle die staat te wachten naar het grenskantoor/douanegebouw. Terwijl we van een koud drankje genieten krijgen we te horen dat de ferry met onze auto's in de komende 2 uur aan zal komen en er wordt gevraagd of we de auto's vandaag of morgen willen afladen. Vandaag natuurlijk, omdat we dan nu meteen alle bureaucratie kunnen regelen en lekker in ons eigen bed kunnen slapen. 5 Uur later heeft Magdi alle papieren voor elkaar terwijl wij de auto's van de duwboot rijden. Het enige dat we nog moeten doen, de volgende dag, is de Alien Registration omdat dat vandaag niet meer gaat lukken. We rijden weg bij de douane en zetten net buiten Wadi Halfa kamp op in de woestijn. Michel van het Dustroads team zet de groenten op tafel en fixt een lekker avondmaal onder de sterren in Sudan. De volgende dag spreken we nog een keer af met Magdi om de Alien Registration en Photo Permit te regelen.
Praktische informatie betreffende de ferry overtocht van Egypte naar Sudan:
Op zaterdag - bureaucratie in Aswan
Op zondag - Laden van de auto op de ferry
Op Maandag - Boarding van de passagiersferry
Aan de Soedanese kant helpt Magdi (nubatia51@yahoo.com / +249 121 730 885) om alles te regelen voor een vaste fee van US25 per auto:
Op maandagmorgen springen we met z'n allen in de taxi en ontmoeten Baraka nogmaals in de haven van Aswan om door de douane te gaan. Hij vertelde ons de dag ervoor dat de plek onder de reddingsboot aan boord van de ferry een goede plek voor de overtocht is omdat het ons de hele dag van schaduw voorziet. Hij heeft gelijk, het is inderdaad een goede plek want we blijken de komende 8 uur het laden van de ferry gade te slaan en vertrekken pas rond 7 uur 's avonds. We zien van alles aan boord gaan: complete thee sets, koelkasten, banken, etc. De nacht is lang en koud en zonder enig comfort behalve dan het slaapmatje dat Bram met ons deelde. Bedankt Bram. We worden vlak voordat we langs Abu Simbel varen rond 05:30 wakker terwijl er midden op dek, tussen alle bagage en sommige nog slapende mensen, ongeveer 50 moslims aan het bidden zijn.
We arriveren in Wadi Halfa rond middaguur, na 25 uur op een stalen dek te hebben gezeten - het strekken van onze benen voelt goed. Magdi Boshara, een eerlijke rechtdoorzee Soedanese fixer, ontmoet ons op de boot in het restaurant om het proces van immigratie te starten. We vechten ons een weg uit de ferry en gaan met een shuttle die staat te wachten naar het grenskantoor/douanegebouw. Terwijl we van een koud drankje genieten krijgen we te horen dat de ferry met onze auto's in de komende 2 uur aan zal komen en er wordt gevraagd of we de auto's vandaag of morgen willen afladen. Vandaag natuurlijk, omdat we dan nu meteen alle bureaucratie kunnen regelen en lekker in ons eigen bed kunnen slapen. 5 Uur later heeft Magdi alle papieren voor elkaar terwijl wij de auto's van de duwboot rijden. Het enige dat we nog moeten doen, de volgende dag, is de Alien Registration omdat dat vandaag niet meer gaat lukken. We rijden weg bij de douane en zetten net buiten Wadi Halfa kamp op in de woestijn. Michel van het Dustroads team zet de groenten op tafel en fixt een lekker avondmaal onder de sterren in Sudan. De volgende dag spreken we nog een keer af met Magdi om de Alien Registration en Photo Permit te regelen.
Praktische informatie betreffende de ferry overtocht van Egypte naar Sudan:
Op zaterdag - bureaucratie in Aswan
- Ga naar Nile River Valley Transportation Kantoor - Mr Salha - om de passagiers kaartjes voor de ferry te reserveren
- Ga naar Traffic court in Aswan om een papiertje te krijgen dat vermeld dat je geen openstaande boetes hebt in Egypte
- Ga naar Traffic Police en geef daar het papiertje en de Egyptische nummerplaten af waar je weer een papiertje krijgt dat je nodig hebt voor de douane in de haven wanneer je aan boord gaat
- Rij terug naar Nile River Valley Transportation Kantoor om de passagierstickets te kopen (156 ponden voor 2e klas inclusief maaltijd)
Op zondag - Laden van de auto op de ferry
- Om 09:00 sta je aan de haven (15km buiten de stad) om de auto op de duwboot te laden
- Je ontmoet Baraka (rekent geen kosten), fixer van Nile River Valley Transportation Kantoor (foto in slideshow), die je door de nodige stappen helpt in de haven om de auto daadwerkelijk op de duwboot te kunnen laden
- Je registreert je paspoort details bij het hek van het haven terrein en wacht dan 3 uur (20 pond)
- Eenmaal binnen de hekken wordt er een douane check van de auto gedaan (10 minuten)
- Rij naar het hoofdgebouw aan het eind aan de rechterkant om een ferry kaartje voor de auto te kopen (2,012 pond)
- Dan ga je naar het douanegebouw aan de linkerkant om de carnet de passage te stempelen (auto uit Egypte) (25 pond voor de carnet de passage)
- Rij de auto naar de duwboot om te laden
- Taxi terug naar de stad (20 pond)
Op Maandag - Boarding van de passagiersferry
- Om 09:30 taxi naar de haven - 10:00 arriveren in haven
- Check van de passagiers tickets bij het hek van de haven
- Scan van de handbaggage
- In het douanegebouw paspoort laten stempelen en exit belasting betalen (ongeveer 1 pond)
- Ga naar de ferry om je plek te claimen als je geen 1st klas kaartje hebt voor een cabin
- Wacht 8 uur en geniet vanaf het dek van het laden van de ferry
Aan de Soedanese kant helpt Magdi (nubatia51@yahoo.com / +249 121 730 885) om alles te regelen voor een vaste fee van US25 per auto:
- Immigratie
- Carnet de Passage (US15)
- Travel Permit
- Alien Registration (US45 per person)
- Photo Permit (US10 per person)