Na een paar dagen in Crac des Chevaliers zijn we klaar voor de woestijn en worden we warm verwelkomt in Palmyra, centraal Syrië. Abu Omar's vriend verwachtte ons en we ontmoeten hem bij de deur van het hotel. Terwijl we inchecken krijgen we thee aangeboden en wordt er snel lunch voor ons gemaakt omdat we er blijkbaar hongerig uitzien. Met een volle maag en de bagage in onze kamer springen we in de auto en gaan een kijkje nemen bij de Citadel om van het uitzicht te genieten voor zonsondergang. Terwijl de zon onder gaat, lopen we door de ruïnes die mooi gekleurd zijn door het warme licht - een echte aanrader. De ruïnes zijn van Romeinse tijd en als je er doorheen loopt kun je je voorstellen hoe Palmyra (Stad van de Palmen) geweest moet zijn, een lange tijd geleden. Het was de tijd van de karavanen reizend tussen de Middellandse zee, Verre Oosten en Arabië.

Bij het ontbijt de volgende morgen ontmoeten we een apart stel. John is 74 en Mora is 80. Zij is geboren in Zuid-Afrika, heeft gewoond in Malawi en ondanks dat ze al 30 jaar weer terug is in Engeland blijft ze de wereld bereizen met lokaal transport. Geloof het of niet maar dit stel reist door Syrië en Jordanië met de lokale bussen en vinden hun weg door alle ervaringen vergaard tijden hun reizen door de hele wereld.

Het advies volgend van een Franse zakenman, die een jaar vrijwilligerswerk doet in Syrië met de Jezuïeten, duiken we dieper de woestijn in en bereiken we het klooster St Moses the Ethiopian in Mar Musa. Het klooster is uit de 6e eeuw en ligt verborgen in de bergen en tot onze verbazing middenin een militaire zone waar het leger traint, er tanks staan en er gevechtsvliegtuigen overvliegen. Worden we in de gaten gehouden of moeten we ons gewoon ontspannen?

De Umayyad Moskee in Damascus is absoluut meer dan een paar uur van je dag waard. Het is zo mooi en heeft een lange geschiedenis. Het is een van de heiligste in de Islamitische wereld. Valerie kan ervaren hoe het is om een Moslim vrouw te zijn en moet een jurk dragen om zich helemaal te bedekken (van hoofd tot teen) om de moskee binnen te komen. Aan het eind van ons bezoek worden we verrast door een Syrisch meisje dat van Val een foto wil nemen (zo "brutaal" zijn ze normaal niet). Voordat we het in de gaten hebben willen meer mensen met ons op de foto. De mix van mensen rondom de moskee is enorm. Er zijn mensen uit Iraq, Iran Saudi Arabië, van de meest conservatieve geklede mensen (vrouwen compleet bedekt inclusief hun gelaat) tot de westerse moderne manier van kleden. Er zijn verscheidene toeristische routes die je kan lopen door de stad maar wij hebben gewoon rondgelopen en "verdwaalden". Op deze manier kom je op plekken die je anders simpelweg niet te zien krijgt. We zijn gek op de authenticiteit en variëteit van Damascus, met recht een wereldstad.

Het binnengaan van Jordanië is bijna makkelijker dan wegkomen uit Syrië, tenminste zo hebben wij het ervaren. Voordat we de nodige stempels in Jordanië verzamelen wordt de auto eerst zorgvuldig bekeken, de onderkant wel te verstaan. Daarna het gebruikelijke: geld wisselen, verzekering regelen voor de auto, auto "importeren" (stempelen van de Carnet de Passage) en onze visas en weg zijn we.

De eerste paar dingen die ons opvallen in Jordanië zijn dat de mensen veel langzamer rijden, meer defensief, en ze zijn gek op drempels. Onderweg naar Jerash stuiteren we er over heel wat. We waren geneigd om de ruïnes over te slaan deze keer, je denkt snel dat als je er een hebt gezien dat je ze allemaal hebt gezien. Niets is minder waar. Deze grote locatie, we adviseren om deze niet midden op de dag te bezoeken zoals ons (+35 graden C), is verbazingwekkend en goed bewaard gebleven.

Wanneer we Amman binnenrijden door het centrum van de stad is het recht voor onze neus: de BURGER KING. Sinds de dag dat we uit Nederland vertrokken wilde Barry al een Whopper en heeft er tot Jordan op moeten wachten. Stel je de smaak voor van de beste burger en verdubbel het, zo goed smaakte die!

In Amman brengen we de nacht door in de Theodor Schneller School. Het motto van de school, gestart in 1860 door Johann Ludwig Schneller in Jeruzalem, is het leren leven met elkaar in vrede. Het instituut verwelkomt christen en moslim kinderen en leert ze om samen in harmonie te leven. De kinderen zijn vaak wezen, of komen van vluchtelingen families (de school staat aan de rand van een vluchtelingen kamp) of van gezinnen in moeilijke situaties . Veel van de kinderen zijn gebrandmerkt door de ervaringen met geweld. Lees meer over de school op de website: www.evs-online.org

Tags: hotel, camping, wild kamperen

Het binnenrijden van Aleppo schudt Barry wakker. Mensen tuteren en rijden als gekken hier. Ondanks het rijgedrag van de mensen en de naambordjes in het Arabisch weet Val haar weg te vinden op de kaart en staan we in no time bij de Citadel in het oude Aleppo. De markt Bab Antakya, een labyrint van nauwe straatjes, is vlakbij de Citadel en absoluut een bezoek waard. De straatjes lijken wel op thema te werken; olijf olie, vlees, zeep en dan kruiden straatjes kom je tegen. Je wordt 'ondergedompeld' in de verschillende geuren, de kruiden straatjes zijn de beste. Door de straatjes lopen waar het vlees aan haken hangt voor de ramen die ontbreken is voor Val een echte uitdaging maar ze blijft adem halen en haalt het 'zeep straatje'. Dat gezegd, we zijn helemaal weg van het eten hier. Het startte al in Turkije, maar eenmaal in Syrië genieten we iedere dag nog meer van de diversiteit van de mezze. Het is een goedkope maaltijd en je hebt nooit honger na het eten van humus, verschillende salades en pita brood.

Veel vrouwen in het conservatieve Aleppo zijn compleet bedekt door het dragen van de zwarte niqab en dragen, ondanks de 29 graden Celcius, zelfs handschoenen om maar geen huid te laten zien aan de buitenwereld. Het lijkt wel hun keus omdat we ook jongere vrouwen zien die meer westers gekleed gaan en alleen een chador dragen over hun gezicht en haar (een soort hoofddoek). De Citadel wordt bezocht door honderden schoolkinderen en voordat we er erg in hebben wordt er al van ons een foto genomen terwijl we koffie op een terras drinken! Zij wilden van ons een foto net zo goed als dat wij van hen een foto wilden. Zodra Barry een paar foto's neemt springen 30 kinderen op hem om van hen een foto te laten nemen. Ze spreken een paar woorden in het Engels om te vragen waar we vandaan komen. Dat is zo verbazingwekkend in Syrië, overal waar we komen heten mensen ons welkom en vragen ze ons waar we vandaan komen. Het is grappig om te zien dat zij net zo benieuwd naar ons zijn als wij naar hen. Daaraantoe gevoegd Val's korte haar maakt veel vrouwen nieuwsgierig en kunnen ze het niet laten om te kijken. Waar we ook komen, de Toyota trekt ook veel aandacht (we kregen in Bulgarije zelfs al een bod). Ondanks dat we ons nooit onveilig of bedreigd hebben gevoeld, moesten we wel een beetje wennen aan het feit dat mensen gewoon spontaan op je aflopen uit nieuwsgierigheid.

Richting het zuiden, we gaan naar Baniyas aan de kust, rijden we in het donker, op bergweggetjes (dit hadden we niet verwacht) en kamperen we op een parkeerplaats met zicht op zee. Voor eens en voor altijd spreken we af om niet meer in het donker te rijden (als het maar enigszins mogelijk is) omdat er teveel onzekerheden zijn en gevaren op de weg die gemakkelijk vermeden kunnen worden door bij daglicht te rijden. De volgende ochtend, nog steeds op die parkeerplaats, worden we uitgenodigd voor koffie door Bassar, een Syrische christen, en zijn vriend Muhammad, een moslim en de eigenaar van het strandtentje. Tijdens de koffie en thee leren zij ons Arabisch dat uitmunt in een gezellig 'gesprek' en dat al zo vroeg in de ochtend (07:45).

We gaan vandaag naar Crac des Chevaliers, meer zuidwaards, en vinden een goedkoop hotel/restaurant, La Table Ronde, met uitzicht op het middeleeuwse kasteel vanuit onze kamer. Het kasteel Crac des Chevaliers uit de 12e eeuw is indrukwekkend vanaf de buitenkant door de grootsheid, maar valt aan de binnenkant tegen met name door de slechte herstelwerkzaamheden (zoals het toevoegen van Egyptische decoraties op een van de torens) en slecht onderhoud. Als je het voor elkaar krijgt om hier doorheen te kijken is en blijft het het mooiste kasteel uit een jongensdroom en neemt het je terug in de tijd van de middeleeuwen en de kruistochten.

La Table Ronde wordt gerund door Abu Omar (de eigenaar), weer een zeer vriendelijke man die ons verblijf nog aangenamer maakt. Hij regelt zelfs een hotel voor ons in Palmyra in de woestijn, onze volgende stop, en belt een vriend met een hotel om er voor te zorgen dat we goed ontvangen worden.

Hoe Syria beschreven wordt in de Lonely Planet is absoluut waar. Het zijn de meest vriendelijke en gastvrije mensen die we tot nu toe hebben ontmoet op onze reis. Ondanks dat velen geen Engels spreken vinden we een manier om te communiceren, ons Arabisch wordt iedere dag beter!

Tags: camping, wild kamperen, hotel

Tijdens de rit door de Soganli vallei naar Zuid Cappadocia schijnt de zon, en we bezoeken de Keslik klooster, verborgen in de rotsen in dit mooie gebied. Je ziet veel bordjes langs de weg om plekken te bezoeken en het is zeker de moeite waard om dat zo nu en dan eens te doen. In het zuiden van Turkije, op weg naar de grens, slapen we op de parkeerplaats van een benzinestation. Voor de zekerheid informeren we de security guard en de shop eigenaar die ons een beetje verbaasd aankijken maar zeggen dat het prima is en dat we welkom zijn. En we slapen inderdaad lekker en ongestoord en freshen-up in de ochtend voordat we heet water van het restaurant krijgen voor ons ochtend ritueel: koffie.

De rit naar de grensovergang Antakya / Bab al Hawa is gemakkelijk ondanks dat we een beetje verdwaald raken in Antankya. De wegwijzers ontbreken hier en daar doordat er wegwerkzaamheden zijn. Aan de Syrische grens ontmoeten we Sami van de lokale VVV en onverwachts wordt hij onze 'fixer'. Hij helpt ons om niet gecontroleerd te worden door de douane zoals alle andere passanten: alle andere auto's worden binnenste buiten gehaald. Het lijkt erop dat de douane zoekt naar elektronica waarvoor je import belasting moet betalen. Alle auto's en bagage wordt secuur doorzocht. Wij dringen voor in de rij, onze achterdeur gaat open en dicht en we zijn weg. Geen secure controle en dat alles voor 'een klein bedankje voor alle hulp'. De andere fijne verrassing is dat het verkrijgen van een visa helemaal geen probleem is aan de grens, ondanks alle informatie die je leest op reis en ambassade websites. Het is een simpel proces en netjes vermeld op een groot bord in het hoofd gebouw aan de grens van Syrië.

We rijden Syrië een beetje verbaasd binnen: het koste ons maar 2 1/2 uur om het land binnen te komen terwijl we verwachtte dat we uren zouden moeten wachten op het verkrijgen van een visa. We zien een bordje langs de weg naar Aleppo voor een camping en kamperen ongeveer 35km voor Aleppo in een klein dorpje. De camping Kaddour heeft basic sanitaire voorzieningen maar voor ons geen probleem omdat we geen zin hadden om een grote stad in te rijden op zoek naar een hotel. Het wegdek is goed, trouwens.

Tags: fixer, wild kamperen, camping, hotel