Turkije
Sami, de fixer aan de grens met Syrië
14 / Apr / 2010
Tijdens de rit door de Soganli vallei naar Zuid Cappadocia schijnt de zon, en we bezoeken de Keslik klooster, verborgen in de rotsen in dit mooie gebied. Je ziet veel bordjes langs de weg om plekken te bezoeken en het is zeker de moeite waard om dat zo nu en dan eens te doen. In het zuiden van Turkije, op weg naar de grens, slapen we op de parkeerplaats van een benzinestation. Voor de zekerheid informeren we de security guard en de shop eigenaar die ons een beetje verbaasd aankijken maar zeggen dat het prima is en dat we welkom zijn. En we slapen inderdaad lekker en ongestoord en freshen-up in de ochtend voordat we heet water van het restaurant krijgen voor ons ochtend ritueel: koffie.
De rit naar de grensovergang Antakya / Bab al Hawa is gemakkelijk ondanks dat we een beetje verdwaald raken in Antankya. De wegwijzers ontbreken hier en daar doordat er wegwerkzaamheden zijn. Aan de Syrische grens ontmoeten we Sami van de lokale VVV en onverwachts wordt hij onze 'fixer'. Hij helpt ons om niet gecontroleerd te worden door de douane zoals alle andere passanten: alle andere auto's worden binnenste buiten gehaald. Het lijkt erop dat de douane zoekt naar elektronica waarvoor je import belasting moet betalen. Alle auto's en bagage wordt secuur doorzocht. Wij dringen voor in de rij, onze achterdeur gaat open en dicht en we zijn weg. Geen secure controle en dat alles voor 'een klein bedankje voor alle hulp'. De andere fijne verrassing is dat het verkrijgen van een visa helemaal geen probleem is aan de grens, ondanks alle informatie die je leest op reis en ambassade websites. Het is een simpel proces en netjes vermeld op een groot bord in het hoofd gebouw aan de grens van Syrië.
We rijden Syrië een beetje verbaasd binnen: het koste ons maar 2 1/2 uur om het land binnen te komen terwijl we verwachtte dat we uren zouden moeten wachten op het verkrijgen van een visa. We zien een bordje langs de weg naar Aleppo voor een camping en kamperen ongeveer 35km voor Aleppo in een klein dorpje. De camping Kaddour heeft basic sanitaire voorzieningen maar voor ons geen probleem omdat we geen zin hadden om een grote stad in te rijden op zoek naar een hotel. Het wegdek is goed, trouwens.
De rit naar de grensovergang Antakya / Bab al Hawa is gemakkelijk ondanks dat we een beetje verdwaald raken in Antankya. De wegwijzers ontbreken hier en daar doordat er wegwerkzaamheden zijn. Aan de Syrische grens ontmoeten we Sami van de lokale VVV en onverwachts wordt hij onze 'fixer'. Hij helpt ons om niet gecontroleerd te worden door de douane zoals alle andere passanten: alle andere auto's worden binnenste buiten gehaald. Het lijkt erop dat de douane zoekt naar elektronica waarvoor je import belasting moet betalen. Alle auto's en bagage wordt secuur doorzocht. Wij dringen voor in de rij, onze achterdeur gaat open en dicht en we zijn weg. Geen secure controle en dat alles voor 'een klein bedankje voor alle hulp'. De andere fijne verrassing is dat het verkrijgen van een visa helemaal geen probleem is aan de grens, ondanks alle informatie die je leest op reis en ambassade websites. Het is een simpel proces en netjes vermeld op een groot bord in het hoofd gebouw aan de grens van Syrië.
We rijden Syrië een beetje verbaasd binnen: het koste ons maar 2 1/2 uur om het land binnen te komen terwijl we verwachtte dat we uren zouden moeten wachten op het verkrijgen van een visa. We zien een bordje langs de weg naar Aleppo voor een camping en kamperen ongeveer 35km voor Aleppo in een klein dorpje. De camping Kaddour heeft basic sanitaire voorzieningen maar voor ons geen probleem omdat we geen zin hadden om een grote stad in te rijden op zoek naar een hotel. Het wegdek is goed, trouwens.
Cappadocia, Turkije
12 / Apr / 2010
10 Uur rijden via Ankara om 750km af te leggen op perfecte wegen maar met minder goed weer. De laatste 100km, voordat we Göreme bereiken, rijden we in het donker, regen en de mist. De laatste bocht voor Göreme is speciaal: een scherpe bocht naar beneden en plotseling zie je Göreme. Het is onwijs mooi om te zien in de nacht en we kunnen ons bijna voorstellen wat het moet zijn om hier aan te komen bij daglicht. De stad is klein en een spaghetti van kleine straatjes naar boven en beneden. We zoeken naar een guesthouse dat gerund wordt door een Nederlandse maar we vinden Kelebek in de plaats, ook vermeld in de Lonely Planet. Valerie krijgt het voor elkaar om een kamer te boeken voor 2 nachten. Om 20:30 klimmen we met onze bagage in ons Cave Hotel. Assan, de manager van Kelebek, geeft ons een warm welkom. Hij houdt duidelijk van zijn land en kent het goed, en geeft ons waardevol advies over wat wel en wat niet te gaan bekijken in de regie. Zonder zijn hulp hadden we nooit onze weg gevonden in dit gebied en zo'n kort tijdbestek! Cappadocia, in Centraal Anatolia, is het land van feeënschoorstenen en ondergrondse steden.
De volgende dag regent het weer en dus gaan we niet hiken en rijden door de omgeving. We bezoeken de Zelve Valley, Pigeon Valley, Rose Valley en de ondergrondse stad Kaymakli (daar regent het niet!) met 8 verdiepingen. Deze ondergrondse steden werden gebouwd door de Hettieten ongeveer 1800 BC om hen te beschermen tegen de Persen. Tijdens de Romeinse tijd hielden de christenen zich hier ook schuil en bouwden kerken ondergronds. Door de ondergrondse stad te bezoeken met een gids en te zien hoe slim het was gebouwd krijg je pas echt een compleet beeld van de valleien en waarom deze ondergrondse steden voor zo lang verborgen konden blijven. In de ondergrondse steden vind je een echte stad met kerken, communicatie systeem tussen de verschillende verdiepingen van de stad, een waterput van 100 meter diep die ook werd gebruikt om zuurstof in de stad te krijgen, keukens die door een aantal gezinnen gezamenlijk werden gebruikt om voedsel te delen, stallen voor paarden en koeien, wijnbrouwerijen, tunnels tussen de verschillende steden; een complete stad maar dan ondergronds.
Morgenochtend (13 april) willen we de omgeving nog meer verkennen, hopelijk met beter weer, en dan richting Gazientep rijden om woensdag de grens met Syrië over te gaan.
De volgende dag regent het weer en dus gaan we niet hiken en rijden door de omgeving. We bezoeken de Zelve Valley, Pigeon Valley, Rose Valley en de ondergrondse stad Kaymakli (daar regent het niet!) met 8 verdiepingen. Deze ondergrondse steden werden gebouwd door de Hettieten ongeveer 1800 BC om hen te beschermen tegen de Persen. Tijdens de Romeinse tijd hielden de christenen zich hier ook schuil en bouwden kerken ondergronds. Door de ondergrondse stad te bezoeken met een gids en te zien hoe slim het was gebouwd krijg je pas echt een compleet beeld van de valleien en waarom deze ondergrondse steden voor zo lang verborgen konden blijven. In de ondergrondse steden vind je een echte stad met kerken, communicatie systeem tussen de verschillende verdiepingen van de stad, een waterput van 100 meter diep die ook werd gebruikt om zuurstof in de stad te krijgen, keukens die door een aantal gezinnen gezamenlijk werden gebruikt om voedsel te delen, stallen voor paarden en koeien, wijnbrouwerijen, tunnels tussen de verschillende steden; een complete stad maar dan ondergronds.
Morgenochtend (13 april) willen we de omgeving nog meer verkennen, hopelijk met beter weer, en dan richting Gazientep rijden om woensdag de grens met Syrië over te gaan.
Istanbul verwelkomt ons met files
10 / Apr / 2010
De rit van Sofia tot de grens is lang en vermoeiend. Het wegdek wordt slechter en slechter als we dichter bij Turkije komen. Hoe zal de weg in Turkije zijn denken? De prijs van diesel is zo hoog dat we besluiten om nog even beide tanks te vullen in Bulgarije. Met de diesel zullen we bijna tot Syrië kunnen komen.
De grensovergang met Turkije duurt maar 40 minuten inclusief Barry's visa aanvraag (15 euro). We checken nog even of de Carnet de Passage gestempeld moet worden maar dat is ook niet nodig. We zijn op weg, in de richting van Istanbul met perfecte wegen weer, en slaan de camping aan het strand over. Je kan het al raden: het is gewoon te koud en te nat.
Als we dichter bij Istanbul komen is het donker en belanden we in de file en Turkse rijgewoonten: op 3 banen snelweg passen 6 rijen auto's! Veranderen van baan doe je ook gewoon zonder richting aanwijzer. We voelen ons veilig in de Toyota en als snel probeert niemand om van baan te veranderen als we naast ze rijden. Eenmaal in Istanbul rijden we richting het oude gedeelte van de stad (Sultanahmet) waar de blauwe moskee en de Aya Sofia staat. Ons hotel, Mublis Bey, is 200 meter er vandaan. Het dankterras geeft een waanzinnig mooi uitzicht op de stad en de Bosphorus. Vroeg naar bed en sightseeing de volgende dag: de blauwe moskee, Aya Sophia en het oude gedeelte van de stad.
De dag dat we Istanbul verlaten, 11 april, is het bijna onmogelijk om uit Sultanahmet te komen: de politie heeft alle wegen afgezet met dranghekken voor de "presidential cycling tour" de in dit gedeelte van de stad wordt gehouden. Na wat onderhandelen met de politie bij de hekken krijgen we het voor elkaar om de weg over te kunnen steken en via smalle weggetjes de snelweg te vinden. We zijn van plan om naar Cappadocia te rijden en onderweg uit te vinden waar we gaan slapen omdat we ons niet langer houden aan de geplande route, slimmerds die we zijn.
De grensovergang met Turkije duurt maar 40 minuten inclusief Barry's visa aanvraag (15 euro). We checken nog even of de Carnet de Passage gestempeld moet worden maar dat is ook niet nodig. We zijn op weg, in de richting van Istanbul met perfecte wegen weer, en slaan de camping aan het strand over. Je kan het al raden: het is gewoon te koud en te nat.
Als we dichter bij Istanbul komen is het donker en belanden we in de file en Turkse rijgewoonten: op 3 banen snelweg passen 6 rijen auto's! Veranderen van baan doe je ook gewoon zonder richting aanwijzer. We voelen ons veilig in de Toyota en als snel probeert niemand om van baan te veranderen als we naast ze rijden. Eenmaal in Istanbul rijden we richting het oude gedeelte van de stad (Sultanahmet) waar de blauwe moskee en de Aya Sofia staat. Ons hotel, Mublis Bey, is 200 meter er vandaan. Het dankterras geeft een waanzinnig mooi uitzicht op de stad en de Bosphorus. Vroeg naar bed en sightseeing de volgende dag: de blauwe moskee, Aya Sophia en het oude gedeelte van de stad.
De dag dat we Istanbul verlaten, 11 april, is het bijna onmogelijk om uit Sultanahmet te komen: de politie heeft alle wegen afgezet met dranghekken voor de "presidential cycling tour" de in dit gedeelte van de stad wordt gehouden. Na wat onderhandelen met de politie bij de hekken krijgen we het voor elkaar om de weg over te kunnen steken en via smalle weggetjes de snelweg te vinden. We zijn van plan om naar Cappadocia te rijden en onderweg uit te vinden waar we gaan slapen omdat we ons niet langer houden aan de geplande route, slimmerds die we zijn.